Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Σκοπή - Αποσπάσματα από το βιβλίο του Παναγιώτη Μουτσάκη ( Από τη Κρήτη στο Augsburg )


Τραβήξαμε προς το καλύβι του Παπά.Η νύχτα απλώθηκε, γέμισε ο ουρανός άστρα.Ποτέ δεν είχα δει τόσο μεγάλα άστρα, τόσο σπαρταριστά, τόσο κοντά στον άνθρωπο. Και η φωνή του Παπά Φώτη, κι αυτή κοντά μου την ένιωθα, τον άκουγα προσεκτικά: 
- Πες μου νέε μου. Ιντα γυρεύεις στα μέρη μας; Και από που έρχεσαι ; Με ρώτησε και μου πρόσφερε πριν καν με ακούσει τυρί,ελιές και σκληρό καύκαλο. 
Δεν άντεξα, σαν τα πουλιά έφευγαν οι λέξεις από το στόμα μου... 




- Παπά, θα μιλήσω, πρώτη φορά ανοικτά. Είμαι Γερμανός,έρχομαι απο το Augsburg της νότιας Γερμανίας.Έπεσα με αλεξίπτωτο κοντά στο Ηράκλειο πριν ένα μήνα περίπου. Τώρα δεν ξέρω, προσπαθώ να πάω ανατολικά και από εκεί να γυρίσω με κάποιο μέσο προς Ιταλία. Στη Γερμανία ήμουν βοηθός στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Μελέτησα την αρχαιολογία και την ιστορία του τόπου σας, έμαθα λίγα ελληνικά και γιαυτό με επέλεξαν να έρθω σε αυτό το μέτωπο του πολέμου. 
Μα απεχθάνομαι το πόλεμο παππούλη. Δεν άντεξα, δεν μπορούσα να αφαιρώ ζωές, έφυγα. Αν με πιάσουν οι συμπατριώτες μου θα με εκτελέσουν αμέσως χωρίς δίκη. 
Αλλά στο άλλο δικαστήριο του "Κυρίου" θέλω να σταθώ αθώος. 
Να σταθώ όρθιος.. 
Άκουγε ο Παπά Φώτης με πυρωμένα μάτια και σφαλιχτό στόμα! Και τότε θυμήθηκα. 
Ποιό είναι πιο πάνω από τα λόγια; Η πράξη. Ποιο είναι πιο πάνω από τη πράξη; Η σιωπή. 

Και με τη σιωπή του μου είχε ήδη μιλήσει. Τελείωσα τα λεγόμενα μου, σκούπισα τον ίδρο από το μέτωπο μου σώπασα και τον κοίταζα στα μάτια. 
Ξάφνου τινάχτηκε, ίσιωσε το σκονισμένο και σκισμένο ράσο του κίνησε στο λόγο δεν κρατήθηκε άλλο : 

- Σκληρές είναι οι καρδιές των ανθρώπων,πέτρες είναι μα οποίος έχει τη συγχώρεση μέσα του ας μην φοβηθεί. Ήρθαμε στο κόσμο αυτό για να πονέσουμε, να σκοτωθούμε, να νικήσουμε.Μα προπάντων να συγχωρήσουμε.
Αλίμονο σε αυτόν που δεν συγχώρεσε τον εχθρό του. Οποίος σμίγει με τη συγχώρεση αποκτάει τρείς μεγάλες χαρές: Παντοδυναμία χωρίς δύναμη, μεθύσι χωρίς κρασί, Ζωή χωρίς θάνατο. 
Παπάς είμαι, συγχώρεση δίνω όπου μπορώ. Και ξέρεις γιατί ; Γιατί εγώ την έχω περισσότερο ανάγκη! 
Γύρισα το κεφάλι μου.Δυο δάκρυα κίνησαν στο δρόμο του προσώπου μου.Ο φόβος μου και η χαρά μου έγιναν ένα, έσμιξαν και αυτά. Κατάλαβα ότι δεν κινδυνεύω από αυτόν το παπά. Και χάρηκα γιατί η ελπίδα μου φύτρωσε ξανά σαν το μικρό μικρό λουλουδάκι που δεν ελπίζει πολλά στην χωματένια ζωή του, μόνο ότι θα ξανά φυτρώσει. Πέρασε η ώρα, νύσταξαν τα άστρα, ο παπάς, τα γιασεμί. Βγήκα έξω από το καλύβι.Δεν με χώραγε τίποτα απόψε, μόνο ο βαθύς βυσσινί ουρανός. Κίνησα παραπέρα να θέσω χάμω στη γης. Ξάπλωσα με τα μάτια μου ανοιχτά να τον κοιτάω. Απόμεινα μόνος. Ποτέ η ερημιά δεν μου φάνηκε πιο γιομάτη και πλούσια... 

Αποσπάσματα από το βιβλίο μου: 
<<Από τη Κρήτη στο Augsburg>> 
Παναγιώτης Μουτσάκης
Παρακολουθήστε ζωντανά τις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου Δ. Σητείας

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΡΘΡΩΝ

To Αεροδρόμιο Σητείας στο facebook ............. Πωλούνται στην Σητεία στο facebook .............

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΣ ΣΗΤΕΙΑΣ

ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΗΤΕΙΑ

............. .............